Ova godina je godina velike i značajne obljetnice, a to je obilježavanje dvadeset godina od osnivanja ,,Bijelog doma znanosti“ (kako je stajao natpis na zgradi Univerziteta na dan osnivanja 2002. godine) – Univerziteta u Novom Pazaru. Osnovan je u vrijeme prvih pozitivnih promjena i prvoj, a ispostavit će se i jedinoj historijskoj šansi za ostvarenje sna generacija svih konfesija i narodnosti na ovim prostorima, a koje je uvidio tadašnji sandžački muftija Muamer-ef. Zukorlić za dobrobit svih ljudi. Jedan od najznačajnijih gradova, koji su tijekom devedesetih godina prošli kroz turbulencije ratnog okruženja, devastacije lokalne ekonomije i primitivizacije političkog poretka, uspio je da dobije svoju visokoškolsku ustanovu i razvojnu šansu kao drugi gradovi. Univerzitet u Novom Pazaru doprinio je da se osposobljava kadar javnih i privatnih institucija, da se drastično smanje troškovi školovanja izvan Sandžaka i da se spriječi situacija odsustva kadrova za značajne javne poslove sa visokim obrazovanjem. Univerzitet je za ovih dvadeset godina nesporno utjecao i na ekonomsku situaciju u Sandžaku, prije svega uposlenjem velikog broja administrativnog, naučno-nastavnog i ostalog kadra i osoblja, zatim angažiranjem kadra iz zemlje i regije, ali i utjecao na veliki priliv novca najkonkretnije u Novi Pazar, s obzirom da su hiljade studenata godinama dolazili i dolaze u Novi Pazar gdje započinju svoj višegodišnji studentski život. Istini za volju, širi ekonomski benefiti pojave ovog univerziteta nikada nisu dovoljno sagledani, niti isticani, što ne umanjuje mogućnosti da se smatra da je njegovo dvodesetoljetno postojanje izvan svih očekivanja i parametara u najpozivitnijem smislu.
Sa društvenog aspekta, konačan utjecaj Univerziteta u Novom Pazari teško da je moguće odrediti bez širokih polja i metodologije istraživanja. U humanističkom i etičkom smislu, utjecaj koji je ostvaren na formiranje obrazovanih ljudi, samim načinom da im se pruži šansa da budu dio emancipiranog svijeta svjesnog sebe i mogućnosti ostvarenja, također je nemjerljiv. Manji gradovi ili gradovi daleko od regionalnih centara ili glavnog grada, pogotovu loše infrastukturno povezani i sa manjim standardima, nisu u mogućnosti da konkurišu, bilo na polju privredne ponude, bilo na polju kulture i obrazovanja pojedinaca, bez posjedovanja vlastitih institucija, u ovom slučaju univerziteta. Stoga je šansa za obrazovanjem „kod kuće“ (misli se na obrazovanje u svom gradu) od ključnog značaja za sagledavanje nedostataka onoga što se obrazovanjem može pokrenuti, unaprijediti ili zamijeniti novim formama i funkcionalnostima.
Iako je potpuno slobodan, lišen ustaljenih administrativnih i kadrovskih koordiniranja ili nastojanja da se koncept studiranja svede na isključivo podređeni položaj studenta u odnosu na sistem koji ga opslužuje obrazovanjem, Univerzitet u Novom Pazaru ostao je prepoznat i kao takav priznat uglavnom među onima koji su prošli kroz njegove hodnike i učionice. Uglavnom se na ovim prostorima, do pojave ovog univerziteta, odnos tražioca i pružaoca znanja smatrao odnosom apsolutnosti i moguće samovolje univerzitetskog kadra, pa čak i mnogim neprofesionalnim i neetičkim ponašanjima, što je od 2002. godine do danas van svih zbivanja vezanih za Univerzitet u Novom Pazaru, na kojem su dostojanstvo i pravo studenta na najvišem mogućem nivou.
Za dvadeset godina postojanja bilo bi puno riječi o dostignućima same institucije, ali i njenog profesionalnog kadra u zemlji, regiji i svijetu. Valja reći da u Evropi ne postoji univerzitet koji na raspolaganju ima integriranu televiziju regionalne i digitalne pokrivenosti, radio stanicu, četiri kategorizirana naučna časopisa, jedan studentski časopis, prostorije za sport i rekreaciju, te za posebne stručne studije sve neophodne uvjete. Na Univerzitetu u Novom Pazaru studenti su održali na hiljade manifestacija, tribina, televizijskih i radijskih emisija, večeri poezije i proze, besjeda iz oblasti humanističkih i pravnih nauka, te modnih revija i izložbi slika. Vannastavni aktivizam studenata i nastavnog osoblja u svoj ovoj formi jedinstven je na ovim prostorima, ali što je bitnije od toga, on je i originalan.
Koliko je kulturološki utjecao Univerzitet u Novom Pazaru, kako na pojedince i grupe unutar obrazovnog sistema, tako i one izvan, teško je reći i zaustaviti se u daljem sagledavanju svih pozitivnosti. Koliko je utjecaj na povećanje ugleda grada i građana u njemu, koliko se povezao za obrazovnim i kulturnim prijestolnicama zemlje i regije, govore u prilog tome učešća nastavnika i studenata koji su postizanjem rezultata izvan svoje sredine pokazivali i dokazivali vlastitu vrijednost, ali i vrijednost Univerziteta sa kojeg dolaze. Na koncu, na polju interkulturanosti, odnosno prožimanja kultura i predstavljanja našeg kraja preko studenata „ambasadora“ koji su sa divnim utiscima boravka u Novom Pazaru vraćali se svojim domovima, izuzetan je potencijal budućnosti i naše afirmacije.
Danas je nemoguće skriti emocije prema samom pomenu da je već proteklo tih prvih dvadeset godina. Valja reći da su one bile godine opstanka, odbrane i razvoja kada su i jedna i druga situacija nemilom opterećivale stvarnost Univerziteta. Danas se sa punom odlučnošću može reći da su narednih dvadeset godina i sva dalja desetljeća u znaku pobjeda, velikih rezultata i velikih ljudi koji će se izgrađivati, ako Bog da, pod krovom ,,Bijelog doma znanosti“ – Univerziteta u Novom Pazaru.
Slovo zahvalnosti dugujemo svim borcima za dostojanstvo, pravičnost i šansu za obrazovanjem, što je ugrađeno u temeljima Univerziteta u Novom Pazaru i po želji i namjeri vizionara rah. muftije akademika dr. Muamer-ef. Zukorlića, kojem dovu za vječiti rahmet i smiraj u džennetskim zadovoljstvima upućujemo sjetnih srca što fizički nije među nama, svjesni da je njegovo djelo oko nas dokaz da nas nije napustio, kao i da neće napustiti ni one koji neće biti njegovi suvremenici, ali će biti tu. Vječno tu, kao i Univerzitet u Novom Pazaru.

Glas islama 319, autor: Dženis Šaćirović